درباره اسنوبیسم
تجربه به من نشون داده آدم هایی که از طبقات پایین جامعه هستند و در خانواده های پرجمعیت بزرگ شدن و از امکانات معمولی برخوردار نبودن، بیشتر از آدم های طبقه متوسط، ولخرجی و اسراف می کنند. اعتماد به نفس خیلی از این آدم ها به جای اینکه به توانایی های شخصیتی شون مربوط باشه، به مصرف کالاها، یا منطقه زندگی یا موارد مشابه مربوطه. به همین دلیل، عمر خودشون رو می فروشند تا به هرضرب و زوری که شده، بتونن به مصرف های طبقات بالاتر جامعه دست پیدا کنند و به این ترتیب، از زندگی لذت ببرند.
درحالی که نمی دونن همه اینها در واقع یک نقشه ست که نظام سرمایه داری اجرا می کنه، برای هرچه بیشتر به اسارت کشیدن انسان ها...
به قول دوستی، آدم ها شب و روز کار می کنند تا اتاق خواب های بزرگتری داشته باشند. غافل از اینکه وقتی اتاق خوابشون بزرگتر می شه دیگه وقتی برای خوابیدن ندارند.
به انسان هایی که به این شیوه زندگی می کنند، اسنوب می گویند. کافی است نگاهی که به دور و برمان بیندازیم، به سادگی متوجه خواهیم شد که متاسفانه تعداد زیادی از افراد جامعه دچار این معضل هستند، بدون اینکه خودشون اطلاع داشته باشند.
می ترسم از جامعه ای که مردهاش، حکم عابر بانک رو برای زن و بچه شون پیدا می کنند، بدون اینکه بزرگ شدن بچه شون رو ببینند و به نیازهای عاطفی همسرشون توجه کنند.
می ترسم از جامعه ای که توش اسراف، ارزشه و صرفه جویی، مایه خجالت و نشانه بخل و سرافکندگی.
می ترسم از جامعه ای که مردمش، اصرار دارند پولشون رو به جیب کارگرهای خارجی بریزند و کارگرهای هموطنشون رو بیکار می کنند، و در نهایت از زیاد شدن دزدی ها می نالند.
می ترسم از جامعه ای که دخترهایش، دنبال شوهر پولدار هستند، و پسرهاش دنبال دختر پولدار، بدون اینکه براشون شخصیت اون فرد یا حلال بودن پولش مهم باشه.
می ترسم از جامعه ای که اندازه یک جامعه یک میلیارد نفری، انرژی مصرف می کنه. طبیعت رو آلوده می کنه. دریاچه ها رو خشک می کنه. از آلودگی هوا می ناله ولی هر روز ماشینش رو بیرون میاره.
می ترسم...
راستی شما چقدر با این پدیده روبرو بودید تا به حال؟ خیلی دوست دارم چندین پست درباره این مسئله بنویسم.
درحالی که نمی دونن همه اینها در واقع یک نقشه ست که نظام سرمایه داری اجرا می کنه، برای هرچه بیشتر به اسارت کشیدن انسان ها...
به قول دوستی، آدم ها شب و روز کار می کنند تا اتاق خواب های بزرگتری داشته باشند. غافل از اینکه وقتی اتاق خوابشون بزرگتر می شه دیگه وقتی برای خوابیدن ندارند.
به انسان هایی که به این شیوه زندگی می کنند، اسنوب می گویند. کافی است نگاهی که به دور و برمان بیندازیم، به سادگی متوجه خواهیم شد که متاسفانه تعداد زیادی از افراد جامعه دچار این معضل هستند، بدون اینکه خودشون اطلاع داشته باشند.
می ترسم از جامعه ای که مردهاش، حکم عابر بانک رو برای زن و بچه شون پیدا می کنند، بدون اینکه بزرگ شدن بچه شون رو ببینند و به نیازهای عاطفی همسرشون توجه کنند.
می ترسم از جامعه ای که توش اسراف، ارزشه و صرفه جویی، مایه خجالت و نشانه بخل و سرافکندگی.
می ترسم از جامعه ای که مردمش، اصرار دارند پولشون رو به جیب کارگرهای خارجی بریزند و کارگرهای هموطنشون رو بیکار می کنند، و در نهایت از زیاد شدن دزدی ها می نالند.
می ترسم از جامعه ای که دخترهایش، دنبال شوهر پولدار هستند، و پسرهاش دنبال دختر پولدار، بدون اینکه براشون شخصیت اون فرد یا حلال بودن پولش مهم باشه.
می ترسم از جامعه ای که اندازه یک جامعه یک میلیارد نفری، انرژی مصرف می کنه. طبیعت رو آلوده می کنه. دریاچه ها رو خشک می کنه. از آلودگی هوا می ناله ولی هر روز ماشینش رو بیرون میاره.
می ترسم...
راستی شما چقدر با این پدیده روبرو بودید تا به حال؟ خیلی دوست دارم چندین پست درباره این مسئله بنویسم.
پی نوشت1: اینجا رو ببینید.
پی نوشت 2: یک مقاله درباره این موضوع.
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آذر ۱۳۹۱ ساعت 21:25 توسط
|