با اینکه سال همت مضاعف و کار مضاعف به پایان رسیده و سال جهاد اقتصادی شروع شده بعضی از نهادها و دستگاه های  دولتی هنوز دنبال کار مضاعف هستند. نمونه بارزش شرکت ایران خودرو و شرکت های وابسته است.

دی ماه پارسال برای خرید یک خودرو در شرکت ایران خودرو ثبت نام کردیم و قرار بود ۳۰ بهمن خودرو را تحویلمان بدهند. اما از آنجایی که روز ۲۱ بهمن ضامن خود را به شرکت معرفی کردیم استدلال کردند که: یکماه پس از تکمیل مدارک خودرو تحویل می شود. یعنی ۲۱ اسفند. (خرید قسطی بود و پیدا کردن ضامنی که مد نظر شرکت باشد کار حضرت فیل!)

این درحالی بود که حضرات ده میلیون تومان پول نقد را در دی ماه گرفته و به قول معروف حالش را می بردند!

خلاصه خودرو ۲۷ اسفند تحویل داده شد بدون کارتهای حیاتی سوخت/ بیمه و کارت شناسایی خودرو. قرار شد اینها با پست بیاید درب منزل.

اما این کارتها به شیوه مستان که اندک اندک می رسند در اواخر فروردین کم کم از راه رسیدند و امروز آخرینشان (یعنی کارت سوخت) تحویل داده شد و تمام این مدت ما از مواهب بنزین ۷۰۰ تومانی حظ وافی و کافی می بردیم و فاتحه ای برای اموات بعضی ها می فرستادیم!

و اما مهم ترین نکته این بود که آیا نمی شد همه مدارک در یک محل جمع شده و در یک بسته ارسال شود؟ که هم زحمت حمل و نقل برای اداره پست به یک سوم برسد و هم هزینه ای که خریدار بیچاره بابت پست قبلا پرداخته کمتر شود؟ و در نظر بگیرید بحث شیرین ترافیک و آلودگی هوا و...را!

برای این پرسش حیاتی پاسخی درخور نیافتیم جز اینکه این ادارات مربوطه در همان سال همت مضاعف گیر کرده و چاره ای جز کار مضاعف ندارند! البته از نوع بی مصرفش! که از قدیم گفته اند:

آفتابه لگن هفت دست ولی شام و نهار هیچی!

 پی نوشت: دوستان انقدر در موضوع دوچرخه و حواشی آن غرق شدند که اصل موضوع رو فراموش کردن!