از آنجا که من خودم رو یه فرد دوستدار طبیعت می دونم همیشه زیاله های قابل بازیافت رو جدا می کنم. اصلا تو آشپزخونه ما دو تا سطل زباله هست. یکی برای زباله های تر و یکی بازیافت.

اوایل کیسه بازیافت رو می ذاشتم کنار سطل های بزرگ زباله. چون هر روز چند نفر میان و پلاستیک ها و کاغذهای داخل سطل ها رو با خودشون می برن. منم برای اینکه کارشون راحت تر بشه کیسه رو می ذاشتم کنار سطل. البته تو محله ما فقط من نیستم که این کارو می کنم. معمولا کنار سطل از این کیسه ها پیدا می شه.

تا اینکه یه روز با خودم فکر کردم اینا به احتمال قوی آشغال ها رو به جاهایی تحویل می دن که در اونجا بازیافت به صورت اصولی انجام نمی شه و با آب کردن پلاستیک ها و اضافه کردن رنگ مشکی ازشون کیسه زباله می سازن که بهداشتی نیست. (آخه ظاهر درست و حسابی ندارن و آدمای ژنده پوشی هستن)

این بود که تصمیم گرفتم زباله ها رو به باجه بازیافت (که کنار بازار روزمون هست) تحویل بدم. ضمن این که این باجه ها زباله های خطرناک (مثل باتری های از کار افتاده/ سی دی/ داروهای فاسد و...) رو هم تحویل می گیرن و کمک بزرگی به حفظ طبیعت می شه.

بار اولی که کیسه زباله ها رو بردم مسئولش گفت به صورت صحیح اینا رو تفکیک نکردی و من ازت تحویل نمی گیرم. ولی وقتی فهمید پول نمی خوام تحویل گرفت! (آخه اینا یه لیست بلند بالا از قیمت خرید این زباله ها زدن روبه روی باجه شون. مثلا کاغد کیلویی ۲۰ تومن!!! پلاستیک ۱۵ تومن!!!)

بار دوم کاغذها رو از پلاستیک ها جدا کردم و دو تا کیسه بردم. بازم بدون اینکه به محتوای کیسه ها نگاه کنه همون حرف رو تکرار کرد!!! حسابی عصبانی شده بودم. آخه یکی نیست به این آقا بگه من چند برابر اون پولی که به خیالت می خوام ازت بگیرم بنزین سوزوندم تا رسیدم اینجا!

شایدم ایشون توقع دارن به دست و پاشون بیفتیم و بگیم: آقا به پیر به پیغمبر ما هدفی جز حفظ طبیعت نداریم! تو رو خدا این آشغالا رو از ما تحویل بگیر!!!

 

پی نوشت: این سایت یه رای گیری گذاشته برای انتخاب بزرگترین شیمیدان جهان. یه سر بزنید و به جابراین حیان رای بدید.