صندلی داغ و پرسش های دوستان باعث شد درباره خودم و علاقه هام بیشتر فکر کنم. به این نتیجه رسیدم که آدم مطلق گرایی نیستم خوشبختانه. مثلا از خواننده ها یا رنگ ها یا گل ها طیف خاصی رو دوست دارم نه فقط یک مورد.

هیچ وقت شیفته یک شخصیت خاص (هنری/ ادبی/ ورزشی و...) نبودم و ازشون بت درست نکردم. همیشه سلیقه م متعدد ولی در یک سبک خاص بوده. گاهی فکر می کنم بزرگترین مشکلات ما ایرانی ها از مطلق نگری یه و ایمان به این جمله که: همین است و جز این نیست...

مساله دیگه این که سلیقه م نسبت به گذشته عوض شده. حالا تابستون و بهار روشن و گرم رو به پاییز دلگیر و سرد ترجیح می دم... و البته خیلی تغییر های دیگه...