چند روز پیش داشتم شبکه های تلویزیون رو یکی یکی بررسی می کردم که دیدم یکی شون داره فیلم میم مثل مادر رو پخش می کنه. فیلم رو همون موقع که رو پرده بود تو سینما دیده بودم. این بار تقریبا از وسطش دیدم.

هر طوری فکر کردم دیدم رفتار مادر داستان (سپیده که گلشیفته فراهانی نقشش رو بازی می کنه) معقول و منطقی نیست. آخه برای چی باید بچه ای که می دونه معلوله و بعد از تولد هزار مشکل داره، نگه داره و به خاطر اون بچه همسرش رو از دست بده؟ بعد هم مجبور به کار طاقت فرسا بشه و کم کم سلامتی شو از دست بده؟ این همه تلاش برای عذاب دادن خودش و بچه ش چه دلیلی داره؟

در اواخر فیلم، شوهرش (سهیل) بهش می گه: تو به خاطر خودخواهی خودت، برای اینکه می خواستی مادر بشی این بچه رو به دنیا آوردی. آخه انصافه این بچه این قدر عذاب بکشه؟

جواب سپیده اینه: خرید خونه منو بچه م می کنه، هرکی می بینه عاشقش می شه! تو برو یه فکری به حال خودت کن!

راستش من نفهمیدم خرید کردن برای خونه یعنی رضایت از زندگی؟ جالب تر اینکه خود بچه (سعید) با مادرش دعوا می کنه و بهش می گه: تو که می دونستی من این جوری ام چرا منو به دنیا آوردی؟

برای اولین بار، با شخصیت منفی فیلم که سهیله همذات پنداری کردم.