تحلیل شعر
تحلیل دکتر شمیسا این بود:
ماه وقتی داره طلوع می کنه تقریبا قرمز رنگه که اینجا تشبیهش کرده به مس. مس اولش سیاهه، یعنی با یه موادی سیاهش می کنن برای چکش کاری. بعد در اثر چکش زدن قرمز می شه و بعد هم با قلع سفیدش می کنند. ماه هم همین طوره. اولش قرمزه بعد سفید می شه.
اندوه تفهیم یعنی اندوهی که انسان در اثر افزایش فهم دچارش می شه. هر قدر فهم انسان زیاد تر بشه اندوهش هم بیشتر می شه. و شاعر طلوع ماه رو به بالا رفتن اندوه در اثر زیاد شدن فهم تشبیه کرده.
نکته شعر اینه که شاعر یک امر ذهنی رو به یک پدیده عینی و واقعی تشبیه کرده. این نوع تشبیه خیلی کمیابه و معمولا برعکسه. یعنی برای عینی کردن مسائل ذهنی، اونها رو به پدیده های واقعی تشبیه می کنند. ساختار شکنی این شعر باعث زیبایی فوق العاده و البته پیچیدگی ش شده.
به قول منطقیون، معرِف باید اجلی از معرف باشه که اینجا این اصل رعایت نشده.
پی نوشت: دو سه روزی نیستم.