زیرزمین

این سومین فیلمیه که امسال درباره قصاص و اعدام می بینم. دو تا فیلم دیگه "من مادر هستم" و "هیس! دخترها فریاد نمی زنند" بود.

نمی دونم چطور شده که فیلم سازها به این موضوع علاقه نشون دادن. البته آمار اعدام در کشور ما بالاست، و از طرفی هم چون قوانین بر اساس شرع اسلام نوشته شده، نمی شه با لغو قانون قصاص، این آمار رو کم کرد. چون خیلی از اعدام ها مربوط به قصاص می شه.

شاید به همین دلیل فیلم سازها می خوان با کار فرهنگی مشکل رو کمتر کنند. این مسئله که قتل، در یک لحظه که خشم به انسان غلبه می کنه، اتفاق می افته و قاتل لزوما آدم خبیث و بدی نیست، در این سه فیلم به گونه های متفاوتی دیده می شد که البته در دهلیز بهتر کار شده بود.

قضاوت کردن درباره اولیای دم خیلی کار سختیه. نمی دونم هرکدوم از ما اگه خدای نکرده یک روز در اون شرایط قرار بگیریم تصمیم مون چی میشه.

ای کاش فیلمی هم درباره کنترل خشم ساخته می شد تا اصلا قتلی اتفاق نیفته...