زیرزمین

۱. نژاد پرستی ملیتی:

یعنی افغانی ها و پاکستانی ها و عراقی ها رو آدم حساب نمی کنیم. در عوض اروپایی ها و ملل متمدن رو میذاریم روی سرمون!

در رابطه با عرب ها هم دو نوع رفتار متفاوت داریم. یا اونا رو سوسمار خور و بی تمدن می دونیم، یا به بهانه رسیدن نسبشون به پیامبر تکریم شون می کنیم! (حالا این هم نکته ای است که نسب خیلی از سادات به پیامبر نمی رسه و زمان صفویه درست کردن شجره نامه قلابی مد می شه و...نکته بعدی اینکه حتی اگه واقعا هم از نسل پیامبر باشن دیگه از پسر نوح که نزدیکتر نیستن به پیامبر خدا!!!)

۲. نژاد پرستی شهری و استانی:

اینم که مثل روز روشنه! یه عده آدم بی کار و بی پول از شهرستان ها اومدن تهران، و بعد سی چهل سال که به نون و نوایی رسیدن، ساکنان همه شهرهای ایران رو به باد تمسخر می گیرن.

شخصا برای شهرستانی ها خیلی بیشتر احترام قائلم. چون کسی که می مونه تو شهر  و محل خودش آدم ریشه داریه! ضمن اینکه خودبرتر بینی تهرانی ها واقعا حالم رو بهم می زنه.

۳. نژاد پرستی خانوادگی:

اینو چند ساله کشف کردم. بعضی از خانواده ها، خودبرتر بینی عجیبی نسبت به بقیه مردم دارن. بنابراین ازدواج فامیلی رو خوب و مثبت تلقی می کنند و عروس و دامادی که فامیلشون باشه رو به بقیه عروس و دامادها ترجیح می دن!

بعضی ها هم برعکس. عروس و داماد غریبه رو تحویل می گیرن و با فامیل بی نوایی که باهاشون وصلت کرده مثل یه زیردست رفتار می کنند!