معمولا هر وقت می خوایم از عرب ها صحبت کنیم، مخصوصا عرب های صدر اسلام و جاهلیت، یه فضای خیلی تیره و تار میاد جلوی چشممون. فضایی که توش هیچ قانونی وجود نداره، زنها خوار و خفیف هستند و دخترها زنده به گور میشن، مردها هرقدر دلشون میخواد زن میگیرن، فحشا و فساد خیلی زیاده و...

اگه یه کم دقت کنیم می بینیم این فقط دیدن نیمه خالی لیوانه. مسلما عرب ها حتی در اون زمان برای خودشون ارزش هایی داشتند. مثلا به قولشون پایبند بودن، اعراب بیابان نشین آتش روشن می کردند که اگه کسی توی بیابون بود بیاد و ازش پذیرایی کنند، در همون دوران یکی مثل حاتم طائی زندگی می کرده که هنوز بعد قرن ها اسمش فراموش نشده، و در همون زمان زنی مثل خدیجه زندگی می کرده، که به شغل تجارت مشغول بوده. همین نشون می ده که زنها در اون زمان میتونستند فعالیت مالی داشته باشند، و از اون مهم تر اینکه مردها از کار کردن برای این گروه زنها شرم نداشتند.

راستی چند درصد عرب ها دخترهاشونو زنده به گور میکردن؟ اگه این رسم خیلی فراگیر بوده که نسلشون منقرض می شده! از طرفی چند زن گرفتن هم فقط مخصوص پولدارها بوده، چون مهریه رو همون زمان می پرداختند، ضمنا به دلیل مرگ و میرهای بعد از زایمان، تعداد زنها کم بوده و مسلما بیشتر مردها نمیتونستن چند زن بگیرن.

نکته مهم تر اینکه آیا مردم ایران در اون زمان زندگی بهتری از عرب ها داشتند؟آ آیا چند همسری رواج نداشته؟ اختلاف عمیق طبقاتی در دوره ساسانی و ماجرای کفاش و انوشیروان که یادمون نرفته...

چند روزه دارم کتاب پیامبر اثر زین العابیدن رهنما رو میخونم. این فکر ها نتیجه اون فضاست.

 

اضافه شد: این سوال هم قابل بررسیه که آیا همین امروز کیفیت زندگی عرب ها و ایرانی ها چقدر تفاوت داره؟ و علت اینکه خیلی از ایرانی ها خودشون رو برتر از عرب ها میدونن چیه؟